Benim de emekli olduktan sonra yerleştiğim Kazdağları’nın eteklerindeki Çanakkale’deki memleketimde iki yıldır yaşamımı sürdürdüğüm Çiftlik Köyü’nde bize sempati ile yaklaşan, başını okşadığımız ve severek beslediğimiz adını “Çapar” koyduğumuz bir kedimiz var.
Sevimli kedimiz Çapar’ın fotoğraflarını ve sempatik hallerini de zaman zaman sosyal medyadan siz değerli dostlarımızla paylaştım.
Bu sevgili patimiz Çapar, ne zaman benim sesimi duysa miyavlayarak ve kendini sevdirerek bazen elimden bazen de onun için koyduğumuz tabağından beslenir.
Kısa girişten sonra gelelim yazımızın asıl konusu “Birken dört oldu” olayına. Kedimiz Çapar, her dişi kedi gibi hamile kalarak üç yavru dünyaya getirdi.
Önce bu yavrularını evimizin çatısında dünyaya getiren Çapar, yavrularını büyütmesiyle, yavaş yavaş onları doğal hayata biz insanların içerisine çıkarmaya başladı.
Belli saatlerde yemeğini verdiğimiz kedimiz Çapar, kendisine ayırdığımız yemeği biraz yedikten sonra yavrularını çağırıp, kalan yemeği onlara yedirmeye gayret gösteriyor.
Üç yavru da farklı renklerde. Biri beyazlı sarılı, biri sarılı ve diğeri de kırcıllı diye tabir edeceğimiz bir renkte.
Üçünün de huyu farklı. Biri insana yaklaşıp kendini sevdiriyor, diğeri kaçıyor, diğeri ise hiç insan içine çıkmıyor.
Bu üç yavruyu da görmek için gece geç saatte ve sabah erken saatlerde anneleri Çapar yavrularını çağırdıktan sonra sessizce bir köşeye çekilip gelmelerini bekledim.
Önce annelerinin yanına usulca sokulan yavrular, annelerinin onları diliyle yalayıp sevmesinden sonra verdiğimiz yemeği hep birlikte yemeğe koyuldular.
Onların o hallerini görünce çok mutlu oldum. Hayvan da olsa yavruların anneleriyle biraraya gelmesi ve birlikte olması çok güzeldi.
Velhasıl bizim Çapar, birken üç yavru kedi getirdi bize. Biz de Çapar’ı ve yavrularını bağrımıza bastık. Yani birken dört kedimiz oldu.
Tüm dünyaya gelen Çapar gibi sokak hayvanlarına sahip çıkılması dileğiyle siz okuyucularımız sağlıklı ve mutlu günler temenni ediyor ve Allah’a emanet ediyorum.
Kalın sağlıcakla…
