Çekirdekten…
Bir ayi askin süredir hayatimi Kazdaglari’nin eteklerinde köyde geçiyorum.Köyde yasam çok güzel. Ancak “Agaç yas iken egilir” atasözünden yola çikarak köyde de yasamayi bilmek gerek.Köyde hayatima devam ederken bir taraftan köy hayatina alismaya bir taraftan da gözlemleme yapmaya devam ediyorum.Zaten basliktan da anlasilacagi üzere bu haftaki köse yazimin konusu “Çekirdekten Yetisme” üzerine olacak.Türkçede “Çekirdekten Yetisme” denince bir beceriyi veya meslegi küçük yasta ve fiilen o isin içinden yetiserek ögrenmis kisi kastedilir. Örnegin “çekirdekten yetisme çiftçi” deyince erken yastan itibaren tarlada ve bahçede çalisip hayvancilik da yaparak bu isleri ögrenmis birinden söz ederiz.
Simdi bu girisin ardindan gelelim köydeki “çekirdekten yetisme çiftçilere”. Komsum Ramazan abinin torunu Ramazan Emre her gün okul çikisi ablasiyla birlikte çizmelerini giyerek eline de biberonlari alarak önce ineklere yemlerini veriyor ardindan da biberonla buzagilari besliyor.Ramazan Emre ve ablasi bu isleri öyle severek yapiyor ki babasi Osman’a bile tas çikartir.Ramazan Emre’ye soruyorum buzagilar kaç aylik ve ne kadar daha biberonla beslenecek diye. Hemen iki aylik oluncaya kadar beslenecegini aktariyor.Köylerde Ramazan Emre gibi onlarcasi vardir tabii ki. Olmasi da gerekli.
Ulu Önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün de dedigi gibi köylülerimiz milletin efendisi olarak üzerlerine düsen görevleri layikiyla yapmaya devam ediyorlar.
Çekirdekten de yetisen çifçilerimiz gelecege ümit vererek ülkemiz tariminin devami ve ilerlemesi için çaba sarf ediyorlar.Sehirlerde hayatlarini devam ettiren milyonlara ürettiklerini ulastiran çiftçilerimize bu yazim vesilesiyle sükranlarimi arz ediyor, gelecek haftaki yazimda yeni bir konuyla daha siz degerli okurlarimin karsisina çikabilmek ümidiyle sizleri Allah’a emanet ediyorum.
Kalin saglicakla.
